เรื่องของผมเอง

ห่างหายจากการเขียนบล็อกนานครับ วันนี้สบโอกาส อยากเล่า เลยมาเล่ากันสักหน่อย

 

เมื่อเช้า ออกจากบ้าน นั่งรถเมล์สีส้มคันหนึ่ง ซึ่งวันนี้ ผมออกไปทำงานกับเพื่อนที่จุฬา โดยแบกน้องแม็คไป รวมๆ กับหนังสือเรียนแล้ว กระเป๋าที่แบกไป คงน่าจะหนักประมาณ 5 กิโลกว่า

 

เมื่อขึ้นรถไป ผมนั่งฝั่งซ้ายหน้าของรถ (ฝั่งตรงข้ามคนขับ) ที่นั่งหลังที่นั่งพระสงฆ์ครับ หลังจากรถจอดที่ป้ายต่อไป ก็มีอาซิ่มคนนึง ถือของ เดินขึ้นมาบนรถ เดินไปฝั่งขวาหน้าของรถ (ที่นั่งหลังคนขับ)

แกก็โงนไปเงนมา จนกระทั่งผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังคนขับจะลุกให้นั่ง ตรงนี้ผมไม่ได้มองนะครับ แต่ได้ยินเสียงอาซิ่มแกพูดมาว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะลงแล้ว" ผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะของผมก็หนักอ่ะ "-_-

 

ทีนี้พอรถวิ่งออกมาได้อีกหน่อย ผมก็ก้มหน้าก้มตาทำอะไรของผมไป จนกระทั่งอาซิ่มแกเดินมานั่งที่นั่งข้างหลังผม ไม่แน่ใจว่ามีใครลุกให้แกนั่งหรือเปล่า แต่ประโยคนึงที่ได้ยินจากปากแกว่า

 "มันทำเป็นไม่เห็น สี่ตาซะเปล่า" 

หมายถึงกรูเหรอ? ที่ไม่ได้สนใจจะลุกให้นั่ง ก็เพราะลื้อบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่เป็นไรอ่ะ ยืนได้ ทีหลังยืนไม่ได้ก็บอกไปสิ จะมาปฏิเสธทำแป๊ะไรเนี่ย "-_- ต้องผู้ชายลุกให้เท่านั้นหรือไง ถึงจะนั่งได้อ่ะ เฮ้อ

เนื่องด้วยว่าวันก่อนคาใจไป เรื่องที่พูดไปแล้วเธอไม่ได้ยิน


วันนี้เลยบอกเธอไปว่า

ผม "ไว้ถ้าคราวหน้าเจอกัน เตือนหน่อยนะ ว่าให้บอกไรตะเองหน่อย"

อร "บอกไรหรอ"

ผม "บอกอะไรที่ต้องบอกต่อหน้าหน่อย"

อร "เอ งง แต่จะบอกละกัน แต่ว่าเค้าคงลืมไปก่อนแหล่ะ"

ผม "เหอะๆ งั้นไว้เดี๋ยวจะบอกนะ"

อร "ว่าแต่อะไรหรอ ใบ้หน่อยได้ป่ะ"

ผม "แบ๊ะ แบ๊ะ"

อร "*_*"

ผม "อยากรู้หรอ กดมาเลย เดี๋ยวบอกให้"

เธอก็โทรมาจริงๆครับ

ผม "โทรมาจริงๆ ด้วย"

อร "ตกลงจะบอกอะไรอ่ะคะ"

ผม "ก็จะบอกว่า เอ่อ" อาการเดิมอีกแล้วครับ แต่งวดนี้ ด้วยแรงใจจากเพื่อนๆ ก็เลยพูดออกไปได้ว่า

ผม "คิดถึงนะ" บอกออกไปได้แล้ว


หลัง จากนั้นผมจำไม่ได้แล้วอ่ะ ว่าเธอพูดอะไรออกมา หรือว่าตัวผมพูดอะไรไป แต่คล้ายๆ กับบอกเธอไปว่า เมื่อวันเสาร์จะพูดคำนี้แหล่ะ แต่พอเธอไม่ได้ยิน เลยพูดไม่ออกอีก

เมื่อวางสายไป เราก็แชทกันเหมือนเดิม ^_^




เมื่อครู่ ผมโทรไปหาเธอตามปกติครับ ก็ถามเรื่องเมื่อตอนที่โทรคุยกันนั่นแหล่ะ

ถามเธอไปว่า พอเดาได้ไหม ว่าจะพูดเรื่องอะไร เธอก็บอกว่า วันเสาร์น่ะ จริงๆ ได้ยิน แต่ไม่ชัด มีขาดไป

ผมเลยบอกไปว่า มันพูดได้ครั้งเดียวอ่ะ เพราะว่าอาย เธอเลยบอกว่าขอโทษด้วย

"ไม่ ต้องขอโทษหรอก แค่ตะเองได้ยินช้าไปอีกหน่อยนึง แค่นั้นเอง" ผมตอบเธอไป

จริงๆ ว่าจะถามเหมือนกัน ว่าเธอคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า แต่จากที่ผมถามเธอ เธอก็ออกอาการ พูดไม่ออก บอกไม่ถูกเหมือนผมเลยครับ ^^

หายไปนานครับ เนื่องด้วยมรสุมในหน้าที่การงานหลายอย่างเลย


วันนี้จะขอเล่านิดนึงครับ หลังจากที่เล่าค้างไว้ครั้งสุดท้าย ผมก็คุยกับอรมาเรื่อย ทุกวัน ไม่ได้ขาด

วันนี้ เธอกลับบ้าน แล้วก็ออกไปกะพ่อแม่ทั้งวันเลย มี sms มาจากเธอสองครั้ง ครั้งแรกตอนเช้า และอีกครั้งตอนเย็นๆ ที่เธอกลับถึงบ้านแล้ว


ตอนกลางคืนที่คุยกัน ผมเลยตั้งใจว่าจะบอกเธอว่า "คิดถึง" เธอ ซึ่งผมไม่เคยพูดกับเธอมาก่อนเลย แม้แต่ครั้งเดียว

ผม "ตะเอง เค้ามีไรจะบอกแหล่ะ"

อร "ไรหรอ"

ผม "ก็เอ่อ ..." เขิลล์อ่ะ

อร "อะไรล่ะคะ"

ผม "คิดถึงนะ" หลังจากพยายามกลั่นคำพูดอยู่นานเลย

.
.

.

อร "อะไรนะคะ" เธอดันไม่ได้ยินซะงั้น T_T เนื่องจากการสื่อสารขัดข้อง

ผม "เอ่อ ของดี พูดได้ครั้งเดียวอ่ะ" กลืนลงคอไปหมดแล้วผมอ่ะ

อร "แหม่ มีอะไรก็บอกมาเถอะ"

ผม "ก็ ...."

แล้วผมก็เงียบไปพักนึง ก่อนจะบอกเธอว่า

ผม "วันนี้อากาศร้อนนะ"

อร "จริงจ๊ะ แต่ถ้าจะถามแค่นี้ มันต้องใช้เวลาคิดนานขนาดนี้เลยหรอ"




แล้วก็เลยข้ามไปเรื่องอื่นซะงั้นครับ เหอะๆ



พูดไม่ออกอ่ะครับ แต่ยังไงจะพยายามหาโอกาสพูดให้ได้

 

 

แบบว่าไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานมากๆ แล้วอ่ะครับ ที่พูดแล้วต้องเงียบอยู่นาน กว่าจะพูดได้


แฟนเก่าผมคนนึง ตอนที่ผมจีบเธออยู่ แล้วผมจะสารภาพรักกับเธอ เธอรอผมพูดนานเกือบ 3 ชั่วโมงได้มั้ง จนเธอพูดออกมาก่อนเลยว่าชอบผมอ่ะ "-_-

แต่ตอนนี้หากต้องพูดแบบนั้นอีก คงไม่นานขนาดนั้นละ เพราะวัยที่เพิ่มขึ้น :)